Hmm.. Aku baru je selesai mengemaskan playpen si Nurin. Tapi sekejap je, dah berselerak balik. Pagi aku kemas, tak sampai tengahari, dah tunggang-langgang balik. Dah lah permainannya penuh satu playpen tu. Itupun tak masuk lagi yang satu container lagi kat tepi dinding tu. Aduh! Banyak sungguh. Tapi salah sapa? Mama dan ayahnya jugak la punya pasal. Pantang tengok permainan yang cute-cute sikit, mesti nak beli. Maklumlah, masa tu anak baru sorang, anak sulung pulak tu. Nampak je apa-apa yang best-best sikit, mesti beli. Now ni pulak, pantangla anak tu minat apa-apa sikit kat TV. Dia minat Barney, beli Barney. Dia minat Spongebob, beli Spongebob. Yang dia tak minat, tapi mama and ayahnya minat pun, beli gak. Kalau teddy bear tu, jangan cakaplah.. Berlambak-lambak. Tak cukup yang kat dalam playpen, kat dalam stor pun ada lagi. Aku rasa kalau Nurin menyorok kat dalam timbunan teddy bear tu pun, aku tak nampak. Aku pun tak tau la aktiviti membeli permainan banyak-banyak ni nak dikategorikan dalam apa. Manjakan anak ke or memenuhi keperluan. Kadang-kadang, benda tu, tak perlu pun. Tapi disebabkan seronok tengok anak tu happy, beli je la. Or is it because dulu masa kecik-kecik tak pernah dapat benda-benda macam tu, jadi kita tak nak anak-anak kita miss all that so, kita pun beli la. Macam kata abang aku, bila kakak aku komplen, banyak sangat mainan anak-anak dia. Dia pun jawap, "dulu masa kecik-kecik tak dapat benda-benda macam ni. Jadi beli la untuk anak-anak lak".. Tapi ye la.. bila cakap pasal zaman aku kecik-kecik, memang berbeza. Barang mainan pun takla sebanyak mana. Masa tu, bukan senang nak dapat barang-barang permainan. Kalau ada 1 tu pun, dah cukup bagus. Ye la, lagipun masa tu, keluarga aku bukannya orang senang. Tambah pulak, abah aku dah meninggal sejak aku umur 2 1/2 tahun. Jadi, mak aku sorang je la yang membesarkan aku, dengan pendapatannya bekerja di lombong bijih masa tu. Manalah mampu belikan barang mainan banyak-banyak dan mahal-mahal. Dapat sekolahkan aku, memenuhi keperluan makan pakai aku dan bagi pelajaran kat aku pun, dah bersyukur sangat-sangat. Satu-satunya barang permainan kepunyaanku yang aku masih ingat ialah set periuk mainan. Dulu, kalau nakkan sesuatu, bukan boleh dapat kejap-kejap tu jugak. Selain daripada tu, kalau nak main congkak, arwah uci (nenek) aku akan korekkan lubang kat tanah, sama ada kat bawah pokok rambutan atau kat bawah rumah, dan buahnya daripada biji getah. Tu pun dah cukup happy. Selesai je main, tu dia.. kuku pun hitam. Tapi masa tu, tak kisah. Janji dapat main. Lagi satu, balik je mengaji, mesti main ngan kawan-kawan kat padang sekolah kat depan rumah aku. Macam-macam permainan, sampaikan bolasepak pun aku main. Haha.. Tu lah dia, zaman kanak-kanak ku. Berbeza sungguh dengan anak-anak zaman sekarang. Diorang ni, apa nak, semua dapat.. Tapi actually, pokok pangkalnya, mak bapak.. Budak besar tu, mana la pandai nak mintak apa-apa lagi.. Mak bapaknya yang lebih.. hehe.. Well, manjakan anak ke tu?? Entahla..
Monday, September 10, 2007
Subscribe to:
Comment Feed (RSS)

|